WIEŚCI BIBLIOTECZNE CZ. II / ZŁOTE MYŚLI, WSKAZÓWKI

Dnia 30.11.2018 r uczestniczyłam w konferencji dla nauczycieli bibliotekarzy. Tematem spotkania była: „Biblioterapia jako sprzymierzeniec wychowania i wsparcie oddziaływań pedagogicznych szkoły”. Miałam okazję wysłuchać wykładu P. Urszuli Tobolskiej z Dolnośląskiej Biblioteki Pedagogicznej we Wrocławiu: „Nauczyciel i bibliotekarz jako (nie)świadomy biblioterapeuta”.
 Zwrócono nam uwagę na bardzo istotną kwestię, a mianowicie na fakt, że czytanie kreuje naszą postawę. My jako pedagodzy musimy pamiętać, iż książka wspiera dziecko w sytuacjach trudnych, dlatego tak ważny jest dobór literatury do pracy z uczniem.
Pozwolę sobie wymienić cechy jakie powinien posiadać biblioterapeuta:
– empatia
– łatwość komunikacji
– znajomość literatury
– posiadanie warsztatu biblioterapeutycznego (scenariusze zajęć, zgromadzona lit., itp.)
– nauczyciel gotów jest prowadzić zajęcia na każdy temat.

Z punktu widzenia biblioterapii wychowawczej, nauczyciel ma zawsze „mówić o wartościach”.
Należy pamiętać, że praca z tekstem wymaga od dziecka wysiłku. Przed zajęciami dobrze jest rozładować u dzieci napięcia poprzez np.: zabawy w skojarzenia (złość jest jak….). W czasie zajęć biblioterapeutycznych wskazane jest wykorzystywanie elementów arteterapii (działamy poprzez aktywność twórczą), możemy też zaaranżować spotkanie z książką (wg pomysłu i kreatywności nauczyciela).

         Dla młodzieży książka jest źródłem wiedzy, kształtuje umiejętność wyrażania myśli (wzbogacanie słownictwa), pomaga przejść trudne chwile.
Podam Państwu przykłady literatury do wykorzystania:
A.Onichmowska: „Koniec gry”, „Za szafą”
„Trzy sita” – bajka filozoficzna o Sokratesie
„O dwóch pieskach” – bajka filozoficzna
„Rymobranie”
„Opowieści z planety Holo”, „Lenka”, „Jesteś wyjątkowy”, „Bajkowe spotkania”, „Hera moja miłość”, „Oszaleć ze strachu”, „Lot komety”, „Demony na smyczy”, „Komputerowy ćpun”, „Wyloguj się do życia”, „Zły pan”, „Włosy mamy”, „Jeż”, „Dobre i złe przyjaźnie”.
Poprzez książkę ”umacniamy” dziecko, które lubi identyfikować się z bohaterem, lektura obniża lęk. Dzieci/ uczniowie wcielają się w jakąś rolę. Książka działa odprężająco.

       Swoje krótkie podsumowanie udziału w konferencji pragnę zakończyć słowami: „Słowo to lek, które podaje się przez ucho i język”.

Opracowała: Elżbieta Kwapińska – nauczyciel bibliotekarz